پنجشنبه چهارم بهمن 1386
اسمون

آسمان دیگر تو را باور ندارم تو هم دروغی و فریب

هی سعی نکن خودت را آبی نشان بدهی تو دیگر رنگی نداری شیری شده ایی ابری شده ایی چقدر کدر شده ایی

چرا اسرار داری که بلندایت را به رخ ما بکشی پهنایت را بزرگتر جلوه دهی

نه دیگر من فریب نمی خورم رنگها را شناخته ام رنگ آبی را خوب می شناسم و تو به تنها رنگی که نمی مانی آبی ست

اعداد و ارقام را هم خوب یاد گرفته ام

کوچک تر شده ایی پایینتر آمده ایی دستم به تو می رسد دارم نردبان می سازم

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 14:12 توسط : فتانهFataneh

سه شنبه بیست و نهم آبان 1386
اين شعر براي كسي نيست

اين شعر براي كسي نيست
اين جمله به ذات خود قائم است
اين حادثه شگرف
معجزه وار اتفاق مي افتد
بي هيچ دليلي
بی هیچ دلالتی
شعری سروده ام
وقتی حرفم را نمی فهمند
حرفی گفته ام
آنگاه که بر لب بام ایستاده ام
هر کلمه معنای دیگری دارد
هر سنگریزه دعوتی است به اتفاق
ما را از حقیقت گریزی نیست
ما را از ندانستن گریزی نیست
خالی از هر گونه نشانهء بودن
عاری از هر گونه علاقهء شدن
باری به دوش ندارم
من راههای نرفته می روم
در این دنیا
از ماهی پرواز
از پرنده شنا می آموزم
من کتیبه ام را بر دریاها تیشه میزنم
از گلها زجر می کشم
از بی رنگی طرح
از آجر خرابه می سازم
از کلمات شعر
من از خط پایان شروع کرده ام
من به طرف نقطه آغاز می دوم
به آفرینش یک لبخند
به پایان لبخندها می اندیشم
از جنگل یک برگ
از دریا یک قطره می بینم
از حرفهایم یک شعر
از شعرهایم یک کلمه
از کلماتم یک حرف می خوانم
اما این پایان شعر نیست
این شعر تمام نمی شود

 

~~~~~~~~~~```

تقدیم به کسی که دیر باورش کردم....

بنشين، مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بگذار تا سپيده بخندد به روي ما

بنشين، ببين كه دختر خورشيد "صبحگاه"

حسرت خورد ز روشني آرزوي ما

***

بنشين، مرو، هنوز به كامت نديده ايم

بنشين، مرو، هنوز كلامي نگفته ايم

بنشين، مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بنشين، كه با خيال تو شب ها نخفته ايم

***

بنشين، مرو، كه در دل شب، در پناه ماه

خوش تر ز حرف عشق و سكوت و نگاه نيست

بنشين و جاودانه به آزار من مكوش

يكدم كنار دوست نشستن گناه نيست

***

بنشين، مرو، حكايت "وقت دگر" مگوي

شايد نماند فرصت ديدار ديگري

آخر، تو نيز با منت از عشق گفتگوست

غير از ملال و رنج از اين در چه مي بري؟

***

بنشين، مرو، صفاي تمناي من ببين

امشب، چراغ عشق در اين خانه روشن است

جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز

بنشين، مرو، مرو كه نه هنگام رفتن است!...

***

اينك، تو رفته اي و من از راه هاي دور

مي بينمت به بستر خود برده اي پناه!

مي بينمت - نخفته - بر آن پرنيان سرد

مي بينمت نهفته نگاه از نگاه ماه

***

درمانده اي به ظلمت انديشه هاي تلخ

خواب از تو در گريز و تو از خواب در گريز

ياد منت نشسته برابر - پريده رنگ -

با خويشتن - به خلوت دل - مي كني ستيز

~~~~~~~~~~

با عبور تو،
یک ستاره از مدار چشم من گذشت
رفت ، آن طرفتر از تمام لحظه ها
رفت تا بهار را بیاورد
رفت تا پرنده را صدا کند
رفت تا ؛
روز های خالی مرا پر از خدا کند
رفت و من
غرق بی بهانگی شدم
با عبور تو یک ستاره از مدار چشم من گذشت
رفت و آنطرف تر از تمام لحظه های من غروب کرد
رفت و هیچگاه برنگشت
...
اين ابر تيره را نم باران نبود و نيست

 

 

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 13:13 توسط : فتانهFataneh

سه شنبه سوم مهر 1386
امشب

امشب تو را حس می کنم در سرزمین باد ها

محو نگاهت می شوم تو کیستی ای آشنا

ای آشنا امشب چرا شعرم غریبی می کند                                                                  

با هر که غیر از یاد تو نا آشنائی می کند                                                    

در عصر بی اصل و نصب،مبهوت افکار توام

باور کن ای آبی ترین بهر تو من جان میدهم

تو در نگاه تلخ من نقش خدا را داشتی                                                         

گلهای زیبا را تو در گلدان فکرم کاشتی                                                     

در خلوت زردم تو را با عشق سودا می کنم

تصویر خوبیها توئی حیران منم،حیران منم

تقدیر را در گوشه ای از زندگی ام باختم                                                  

با یاد چشم سبز تو ، با درد غربت ساختم                                                 

ای کاش من هم مثل تو محو تماشا میشدم

یا مثل فکر آبی ات همرنگ دریا می شدم

در وحشت تاریک شب گر چه تو را گم کرده ام                                           

بی هیچ غل و غش ، تو را امشب ترنم می کنم                                              

برهیبت نورانی ات گلها تبسم می کنند
آینه ها در چشم تو خورشید را گم می کنند
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 0:24 توسط : فتانهFataneh

سه شنبه نهم مرداد 1386
از خودم گذشتم

از خود گذشتم تا که تو از پيچ وخمها بگذري
لب بستم از گلايه تو از سر غمها بگذري گوشه گرفتم تا که تو با دنيا دم ساز بشي
پايان گرفتم تا که تو دوباره آغاز بشي درد من بودي وهمدرد نبودي راهه من بودي و همراه نبودي
غم من بودي تو غمخوار نبودي عشق من بودي وفادار نبودي
اشک شدم در پشت برکه غصه ها پنهون شدم

هر چه گشتم در اين شهر نبود اهل دلي كه بداند غم دلتنگي و تنهائي من

 

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 12:15 توسط : فتانهFataneh

جمعه دهم فروردین 1386
دوستت دارم

مراصد بار از خود برانی دوستت دارم

به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم

چه سود از مهر ورزیدن

چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندانی دوستت دارم

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 19:23 توسط : فتانهFataneh

چهارشنبه شانزدهم اسفند 1385
چراغها

چراغها را خاموش کنید

 می خواهم آسوده سر بر زمین بگذارم

غریبه، اگر می خواهی به خواب من بیایی

 نامم را که صدا می کنی، کمی آرامتر؛

 بگذار تا پسین فردا با خیال خوش تو

میان رویاهای شیرینم دست و پا زنم

 از من نگیر این لحظه های دلخوشی را

نگذار حتی خواب دیدن تو برایم عقده شود ...

 یادت می آید حرفی را که زدی؛

گفتی می روم،

گه گداری شاید به خوابت بیایم

شاید در خواب،

 تو را به آرزوی دیدنم نزدیک کنم

 لااقل همین وعده را برایم بگذار ...

 غریبه، به خاطر خدا در نگاهم صادق باش

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 15:34 توسط : فتانهFataneh

دوشنبه سی ام مرداد 1385
گفتم

گفتم شاید ندیدنت از خاطرم دورت کنه        

دیدم ندیدنت فقط میتونه که کورم کنه

گفتم صدا تو نشنوم شاید از یادم بری         

 دیم تو گوشام جز صدات نیستش صدایی

دیگری ندیدن و نشنیدنت عشقت رو از دلم نبرد 

فقط دونستم بی تو دل پر پر شد و گم شد و مرد

 بعد از تو باغ لحظه هام حتی یه غنچه گل نداد

همش میگفتم با خودم که بمیرم و نیاد این روزها

محتاج توام من نمی گم دلم می گه

که فردا که مردم نیای چه فایده نوش دارو دیگه

        

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 18:58 توسط : فتانهFataneh

یکشنبه بیست و دوم مرداد 1385
عشق

غلط است این که گویند:به دل رهیست دل را

                                             دل من زغصه خون شد دل او خبر ندارد

*********************************************************

اونایی که عشقو دوست دارن                                  

                                 جون سر راهش میذارن

عشق و مثل یه شاخه گل                                      

                              تو گلدونه عشق می کارن

اونایی که یار خوب دارن                                           

                              بهش وفا دار می مونن

عاشق دل باخته می شن                                       

                              روز و شب از عشق می خونن

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 11:50 توسط : فتانهFataneh

دوشنبه چهارم اردیبهشت 1385
وقتی

وقتي که گريه ام ميگيره دلم ميگه مبارکه قدر اشکهاتو بدون هنوز چشات بي کلکه وقتي که گريه ام ميگيره يه آسمون باروني ام اما به کي بگم خدا من تو خودم زندوني ام سرمو بالا مي گيرم کسي جوابم نميده خيلي شب هاست يه رهگذربه گريهام نخنديده شدم يه مشت خاطره يه کوره ي دلواپسي مي خوام تلافي نکنم حرمت دل رو ميشکنم دارن به جرم ساده گيم چوب حراجم مي زنن تو اين ولايت غريب دل مرده ها عزيز ترن قحطي عشق عاشقاست قلب هاي سنگي مي خرن
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 17:3 توسط : فتانهFataneh

جمعه چهاردهم بهمن 1384


مرسی از این که به فکر منید خیلی دوسیتون دارم باور کنید

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 20:19 توسط : فتانهFataneh

سه شنبه هشتم آذر 1384
سلام

سلام بچه ها دلم براتون تنگ شده ولی من دیگه نمی تونم زود به زود وبلاگمو اپ کنم چون تلفن خونمون قطع شده الانم اومدم کافی نت دلم تنگ شده خیلی زیاد دارم دارم دیونه می شم خیلی دلم گرفته تلفن خونه هم قطع شده موندم با کی دردو دل کنم . دوستون دارم خیلی زیاد
ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 9:57 توسط : فتانهFataneh

سه شنبه هفدهم آبان 1384
به انتها

به انتهاي احساسي ارام انديشيدم        

 به انچه که ارامشي بزرگ است

در نهايت تصويري عاشقانه                

به دنبال نگاهي عاشق اما محروم

تصويري که سهمي از ان نداشتم          

فقط حس مي کردم ارامشي بزرگ است

پاکي ان احساس روحم را نوازشي داد  

از خود پرسيدم پاکترين عشق کجاست؟

که از هوي و هوس راهش جداست     

ناگهان حس کردم طراوتي بر وجودم باريد

انقدر ارام شدم که زجر دنيا فراموشم شد 

بله پاکترين احساس همان تصوير خيالم بود

از جنس باران که مرا جان بخشيد 

از باران هم پاکتر مگر مي شود بود

گفتم شايد اين عشق پاک مرا بشويد  

مرا از عشق سيراب کند

اين احساس که از اسمان باريد     

از جنس باران بود بر خاک تشنه و نا چيز

و حالا من هم قدري پاک شده ام     

تصوير خيالم مرا تا اوج برد و ارام کرد

نگاهت ،بيانگر راز دلت نبود !
کاش اينچنين بود ....نمي دانم
رفتنت را ،به پاي کدامين گناه خود بگذارم ؟
عشقم ؟صداقتم ؟شايد هم صميميتم ؟
بگو تا بدانم !من که تو را
بارها و بارها از آن خود دانستم ،
حال چگونه باور کنم که مـــــــــــــــرا
براي هميشه تا ابد و قيامت
ترک کرده اي !.....
چگونه ؟

چگونه باور کنم ؟؟؟؟؟؟؟

 

ادامه مطلب
+ ا نوشته شده در ساعت 10:44 توسط : فتانهFataneh